Marathon (review): verdient meer lof dan het krijgt

Extraction shooters zijn de nieuwe trend. Dat komt stiekem door het bizar grote succes van Arc Raiders, een game waar ik inmiddels meer dan 200 uur in heb zitten, samen met vrienden. Dat succes was misschien de grootste vijand van Marathon, want waarom nog een andere shooter spelen als je goed zit met die ene?

Anderzijds zou je kunnen beargumenteren dat het succes van Arc Raiders juist de reden is voor de opkomende populariteit van extraction shooters en de weg dus vrij heeft gemaakt voor Marathon om de spotlight te pakken. Toch is dat niet helemaal gegaan zoals Sony en Bungie dat wilden. Waarom? Ik heb ondertussen het antwoord: mensen begrijpen het niet.

Stijl dat van je scherm afdruipt

Wat je ook van extraction shooters vindt, er valt over één ding absoluut niet te twisten: Marathon heeft stijl. Dat werd bij de eerste trailers al duidelijk. De game speelt zich in de verre toekomst af. De menu’s zitten vol intrigerende geluidjes, effecten, die hypermodern aanvoelen, maar tegelijkertijd ook heel minimalistisch. Dat wordt doorgetrokken naar de in-game werelden.

De omgevingen van Marathon zijn werkelijk prachtig en zitten vol met sfeer. Dan kom je bij een faciliteit aan en zie je felrode gebouwen, spierwitte blokken, en allemaal gekke icoontjes en tekentjes. Volgens Bungie is architectuur en kleurkeuze een compleet ander ding geworden in de toekomst. Wapens zijn allemaal 3D-geprint, waardoor ze aparte vormen en kleuren hebben. Niks in Marathon voelt, hoort en klinkt als iets dat je ooit eerder hebt gezien. Bij een test van de game sloot ik het na één potje weer af. Maar het bleef aan me knagen, omdat de stijl zo erg tot me sprak. Marathon heeft een energie die je stiekem graag verder wil ontdekken, en dus kwam ik weer terug.

Moordend tempo

Marathon heeft een vergelijkbare opzet als Arc Raiders. Je dropt in een map met uitrusting die je zelf samenstelt, zoekt naar betere uitrusting, voert opdrachten uit, schiet robots neer en komt mogelijk een ander groepje spelers tegen. Maar hoe de game voelt is behoorlijk anders. Arc Raiders is trager en geeft meer ruimte voor vuurgevechten die wat spanning hebben. In Marathon ben je met twee seconden dood, en voelt daardoor meer als een potje Call of Duty. Iemand anders eerder zien dan hij jou, is eigenlijk het sterkste wapen in de game, want zodra iemand op je kan schieten, ben je waarschijnlijk dood.

Maar dat is niet erg, het is gewoon heel anders. Bungie is al jaren een van de beste ontwikkelaars als het aankomt op shooters en ook met Marathon hebben ze de grens weer verlegd: het schiet zalig. In Marathon kies je uit een handjevol verschillende Runners, die elk hun eigen vaardigheden en bonussen hebben. Met het snellere schietwerk en de classes aan Runners in gedachten, begint Marathon stiekem sneller op iets als Apex Legends te lijken dan een Arc Raiders-concurrent.

Marathon lopen voor een sponsor

Marathon bouwt haar universum op door middel van zes verschillende facties, die ook sponsors zijn. Deze facties hebben elk hun eigen ideologie, doel en stijl. Ook hier worden ze weer in superartistieke, hypermoderne video’s aan je voorgesteld om alles nog meer saus te geven. Deze facties geven je opdrachten om uit te voeren in de vier beschikbare maps. Bij het voltooien verhoog je hun rank, waarmee je vervolgens vaardigheden kunt vrijspelen die je weer bij je volgende run helpen. Dat is een zeer prettige gameplayloop die lang niet zo goed uitgewerkt en interessant voelt bij Arc Raiders.

Die sponsor-contracten worden steeds complexer, waardoor je meer een doel hebt in een gemiddeld potje dan alleen schieten en looten. Je kunt een beetje een verhaal volgen, en dat helpt enorm met de motivatie om door te blijven spelen. Ook fijn is hoe je de sponsor-contracten van je teamgenoten ziet en jouw acties ook meetellen voor zijn of haar contract, wat samenwerken weer aanmoedigt. Kortom: Bungie heeft echt een goede gameplayloop te pakken met genoeg mogelijkheden voor variatie in de toekomst.

Simpeler, maar ook weer niet

Marathon voelde in het begin duizend keer overweldigender dan Arc Raiders. Laatstgenoemde doet veel meer aan losse onderdelen die je zoekt om vervolgens weer van alles mee te maken. Dat is een concept dat vrij snel te begrijpen is, maar je krijgt wel te maken met veel verschillende onderdelen om te looten. Marathon heeft slechts een handjevol voorwerpen om dingen mee te maken, de rest is vooral dingen om te verkopen, wat automatisch gebeurt, en dingen om jezelf mee uit te rusten.

Zodra je snapt hoe het ecosysteem van Marathon in elkaar zit, begin je heel snel te beseffen dat de game juist simpeler is ingestoken. Want in mijn 200 uur Arc Raiders, durf ik te zeggen dat ik wel 60 uur daarvan in menu’s heb lopen scrollen en klikken om dingen te maken en inventory te beheren. Zo snel als je in Marathon doodgaat, zo snel ben je eigenlijk ook weer terug in een potje. Maar tegelijkertijd heb ik na 50 uur nog steeds geen flauw idee wat sommige voorwerpen doen, dus zoveel duidelijker is het ook weer niet.

Lekker schieten, weinig cinema

Als Marathon iets mist, zijn het memorabele momenten. In de game heb ik niets heel bijzonders meegemaakt dat ik graag wil vertellen aan anderen, iets waar Arc Raiders om de haverklap voor zorgde. Dat komt mede omdat in Marathon geen enkele tegenstander vriendelijk is. Het heeft geen zin om het gesprek aan te gaan, ze schieten je neer zodra ze je zien. Dat sociale aspect mist compleet bij Marathon, waarbij je soms vrienden kunt maken en samen lol hebt.

Ook de robots, of UESC, die je leven onveilig maken in de game, bieden weinig unieke ervaringen. Ja, hun AI is goed en ze zijn zeker gevaarlijk, maar naast overrompelen doen ze gewoon niets speciaals. Hierdoor ben je iets vaker gewoonweg lekker aan het rondlopen, een beetje aan het schieten en je gaat weer weg. Dat is niet erg, het is gewoon anders.

Wat Marathon juist wel weer goed doet, is meer voor spelers bieden in de endgame. Arc Raiders biedt eigenlijk niks nieuws meer als je alles al gezien hebt. Bungie heeft daarentegen jaren aan ervaring met Destiny en Destiny 2, waarin het uitstekende updates en uitbreidingen heeft uitgebracht. Nu al, vrij kort na release, hebben we Cryo Archive gekregen, een map die zowaar opdrachten heeft en een grote eindbaas. Het zijn dit soort dingen, en de stijl, die Marathon zoveel meer bestaansrecht geeft dan veel mensen denken. Marathon is z’n eigen ding, en daarvoor mag geapplaudisseerd worden. Ik hoop daarom ook dat we nog veel van de game gaan zien de komende jaren.

Onderwerpen

• Bungie
• playstation