Marvel’s Wolverine review: Insomniac levert 17 uur bruut spektakel, maar één ding blijft knagen

Ontwikkelaar Insomniac is een van de beste ontwikkelaars die PlayStation onder zijn PlayStation Studios-moniker heeft. Het maakte al geweldige Ratchet & Clank-games en sinds 2018 ook drie legendarische Spider-Man-games. Ze begonnen het Marvel-smaakje te pakken te krijgen en begonnen dus aan Marvel’s Wolverine, maar niet zonder vallen en opstaan.

De game werd namelijk nog voor aankondiging behoorlijk breed gelekt. Nooit leuk voor een studio natuurlijk. Alsof het niet erger kon, werd de game de afgelopen weken afgebrand op het internet. Enkele reviews waren minder te spreken over de game en het boze internet deed alsof de game afschuwelijk was, maar dat is toch wel zwaar overdreven.

Waarom Marvel’s Wolverine veel minder je hand vasthoudt dan wordt beweerd

Wat altijd belangrijk is om te onthouden, is dat de meeste vocale mensen op het internet vaak in de minderheid zitten. Marvel’s Wolverine zou namelijk te veel het handje vasthouden van de speler door bijvoorbeeld informatie voor te kauwen. Dat blijkt nogal overdreven te zijn, want er zijn slechts enkele momenten waarop de game je een stukje helpt. Inmiddels is er zelfs een update uitgebracht waarmee deze hulpsteuntjes uitgezet kunnen worden.

Die klachten komen voornamelijk omdat Marvel’s Wolverine een lineaire actiegame is. Je kunt praktisch niet de verkeerde kant op lopen, dus waarom zou je hulp nodig hebben? Nou, ondanks dat ik de meeste collectibles en zijmissies zonder al te veel zoeken heb kunnen vinden, waren er nog zeker wat kistjes die ik had gemist. Marvel’s Wolverine vraagt niet te veel denkwerk van je en dat is oké. Sterker nog, het is een reden waarom deze game perfect is voor veel mensen. Ik leg het uit.

Waarom Marvel’s Wolverine juist werkt als je maar een uurtje kunt gamen

Niet elke gamer heeft elke dag uren de tijd om bizar goed te presteren in competitieve games, om een gigantische openwereld van top tot teen uit te pluizen of om te turen naar talloze statistieken en vaardigheden. Er zijn genoeg gamers die van 9 tot 5 werken, thuiskomen en avondeten maken, even gaan sporten en misschien dan pas een uurtje de tijd hebben om even wat te spelen. Dan heb je geen zin in diepgaande spelmechanieken of zwetende kinderen die al vanaf 18.00 uur aan het gamen zijn. Dan wil je gewoon even lekker ontspannen voor een uurtje en Marvel’s Wolverine is precies dat.

In Marvel’s Wolverine doorloop je eigenlijk een actievol verhaal rondom de titulaire held en de bijbehorende X-Men. We zien hoe de X-Men eigenlijk nog niet bestaan en hoe Wolverine, ofwel Logan, langzamerhand in zijn heldenrol kruipt. Dat gebeurt met interessante, verrassend emotionele momenten die afgewisseld worden door actievolle scènes die regelrecht uit een James Bond-film of Uncharted-game komen. Die momenten zijn zeer vermakelijk, maar je zit wel gewoon vooral naar een tussenfilmpje te kijken.

Na 10 uur wordt Wolverines brute combat wel erg voorspelbaar

Tussen die filmpjes door ben je vooral aan het knokken, want dat is nu eenmaal wat Wolverine doet. De man met klauwen staat bekend om rauwe actie en dom hakken. Insomniac is er wel degelijk in geslaagd om al het iconische van Wolverine te vertalen naar een game, maar na een uur of 10 begin je je wel af te vragen of er nog wat bij komt kijken. Daar waar je bij de Spider-Man-games veel vrijheid en ruimte had om creatief te zijn met veel verschillende aanvallen, gadgets en slinger-actie, blijft het bij Wolverine vooral beperkt tot flink hakken met je klauwen.

Er zijn momenten dat het lekker voelt, als je de verschillende moves die je hebt aan elkaar knoopt. Maar het aantal moves is op krap twee handen te tellen, waardoor het snel een beetje repetitief kan aanvoelen. Er waren soms momenten dat ik baalde als er wéér een blikje boeven werd opengetrokken voor je neus, omdat de game zich weer besefte dat het te lang rustig is geweest. Het vechten voelt lekker gewelddadig met al het bloed dat om je heen spettert, maar de dosering ervan was soms uit balans.

Tussen het rammen door word je soms echter gestopt door het mysterie dat je constant aan het oplossen bent. Dat gebeurt soms met leuke puzzels die klim- en klauterwerk van je vereisen. Zoals je gewend bent van Insomniac werkt dit heerlijk soepel, ondanks dat Wolverine zelf niet te vergelijken is met een atleet als Spider-Man. Toch word je vaker dan niet afgeremd door een kamertje waar 2 à 3 voorwerpen liggen waar je op een driehoekje moet drukken. Logan zegt dan iets relevants en vervolgens ga je weer verder. Dat gooit het tempo erg omlaag en voelt een beetje ongeïnspireerd aan, vooral omdat het dusdanig vaak gebeurt tijdens de 17-uur durende game.

Marvel’s Wolverine laat zien waartoe de standaard PS5 grafisch in staat is

Insomniac is altijd al heer en meester geweest over de PS5-console en Marvel’s Wolverine is daarop zeker geen uitzondering. Doordat de game lineair is, kunnen de knappe koppen bij Insomniac meer focussen op hoogwaardige graphics in de compactere gebieden, dan in het volledige Manhattan van de Spider-Man-games, en dat zie je. De omgevingen en de personages zien er zowel tijdens het spelen als in de tussenfilmpjes bijzonder goed uit. Zo goed, dat het vaak voelde alsof ik een PS5 Pro-versie speelde, maar dan op de standaard PS5.

Omdat de game zo absurd gewelddadig is, heeft Insomniac ook gezorgd dat dit vertaald wordt in het uiterlijk van Logan. Na een beetje knokken begint zijn outfit compleet open te scheuren en kapot te gaan. Voor je het weet zie je het behaarde bovenlichaam van de gestoorde man al verschijnen. Krijg je nog meer klappen? Dan begint zelfs zijn huid het te begeven en zie je het adamantium-skelet van Wolverine verschijnen en dat is erg vet en stiekem een beetje luguber.

Marvel’s Wolverine is na 17 uur vooral een spectaculaire achtbaanrit

Door alle pracht en praal en al het geweld heen begint er toch iets te knellen. Je kunt alle hulpsteuntjes uitzetten, maar dat weerhoudt Logan er niet van te veel tegen zichzelf te praten. Je wordt constant herinnerd aan wat je moet doen, waardoor je zelf als speler weinig op onderzoek kunt gaan. Daardoor wordt Marvel’s Wolverine toch wel een vrij letterlijke achtbaanrit. Die rit is spannend en impactvol, maar als je aan het einde uitstapt, begin je je toch af te vragen wat je nu werkelijk gedaan hebt.

Het is veel hakken en zagen. Je opent wat kistjes om nieuwe pakjes mee vrij te spelen, maar die doen verder niks nieuws met de game. Je moveset blijft voor 90 procent van de game hetzelfde, waardoor de herhaling er sneller inhakt dan Wolverine in zijn vijanden. Dat is jammer, want als we kijken naar de vorige games van Insomniac, kunnen ze zeker meer. Toch zijn er genoeg interessante momenten door het gewaagde verhaal dat ze vertellen. Combineer dat met lekker gewelddadige gevechten, prachtige actiescènes en feilloze graphics, en je krijgt de beste 7 die je ooit gespeeld hebt.

Geschreven door Ruan Moleman

Ruan Moleman (1997) studeerde International Creative Business, maar zijn liefde voor tech begon al bij zijn eerste Gameboy. Met de komst van de eerste smartphones groeide die interesse alleen maar verder. Ook Marvel heeft hij sinds Iron Man niet meer losgelaten. Ruan kan dan ook uren doorpraten over games, smartphones, superhelden en alles rondom geekcultuur.

Onderwerpen

• Marvel