Supergirl (review): Vliegt keurig in Superman’s schaduw, maar steekt er nooit bovenuit

Daar is ‘ie dan eindelijk: de tweede film in het nieuwe DCU onder leiding van James Gunn. De Guardians of the Galaxy-regisseur is tegenwoordig verantwoordelijk om DC weer een heuse concurrent van Marvel te maken. Dat doet het door een nieuw, verbonden universum op te bouwen.

Dat begon vorig jaar met Superman, dat online, en door mijzelf, erg goed werd ontvangen. Die film werd immers gemaakt door Gunn zelf en dat was te merken. Supergirl is de tweede officiële DCU-film en de eerste DCU-productie die niet door Gunn wordt geregisseerd maar door Craig Gillespie (I, Tonya), en dat is natuurlijk heel interessant.

Lijkt herkenbaar, smaakt anders

Wat direct opvalt aan Supergirl is hoe verschillend het is van Superman. Niet alleen in hoe de hoofdpersonages zijn, want Superman draait om goed, aardig en lief zijn. Supergirl, beter bekend als Kara Zor-El, is heel anders opgegroeid en is eigenlijk maar een probleemkind. Ze drinkt veel alcohol, is wat lomper en geeft niet zoveel om het pure goed dat haar neef Superman wél heeft. Dat is ook meteen de toon die door de hele film te merken is: Kara is rommelig en heeft enorm veel schijt aan alles.

Daarnaast speelt Supergirl zich in de ruimte af op andere planeten. Zodra haar hond Krypto vergiftigd wordt door een stel struikrovers, begint haar avontuur op wraak en een kuur. Dit ruimteavontuur zit vol met prachtige sci-fi-sets, ruimteschepen, aliens en kostuums. Toch is het lastig om de vergelijking met Guardians of the Galaxy niet te maken. Vooral als er om de haverklap een pop- of punk-nummer wordt gespeeld, begin je bijna vergeten dat Supergirl niet van de hand van Gunn komt.

Maar dat is ook meteen het probleem. Juist met een film als deze, waarin een compleet andere regisseur kan laten zien hoe zijn of haar visie is, krijgen we iets herkenbaars te zien. Heeft Gunn dan toch meer met deze film te maken gehad dan hij laat denken? Het was geen slechte stijl en het paste bij de film, maar het gevoel van iets eerder al gezien hebben, was lastig om aan te ontkomen.

Buddy-avontuur met emotie en clichés

Supergirl is gebaseerd op het stripverhaal Supergirl: Woman of Tomorrow, een geliefd verhaal binnen de community dat met respect behandeld is in de film. In beide stukken ontmoet Kara de jonge dame Ruthye die haar eigen wraak-missie heeft. Ruthye heeft een klein wereldbeeld en ervaart anders door een compleet andere lens dan Kara. Waar Supergirl lomp en krachtig is, is Ruthye maar een onschuldige dame. Een interessant contrast dat gedurende de hele film werkt.

Het is mooi om te zien hoe Kara minder schijt krijgt door het aandoenlijke doen en laten van Ruthye, maar tegelijkertijd is het een buddy-avontuur dat je waarschijnlijk eerder al hebt gezien. Dat is echter niet erg, want Supergirl zit vol met leuke muziek en zalige actiemomenten. Al stoorde ik mij wel soms aan het knipwerk tijdens gevechten waardoor de actie lastiger was om te volgen. Bovendien gebeurde er soms net iets teveel dingen die opvallend gunstig waren, zoals een 14 jarige Ruthye die opeens heel goed kan vechten.

Het is vooral het acteerwerk van Supergirl-actrice Milly Alcock (House of the Dragon) dat het paradepaardje is van de film. Alcock is de perfecte castingkeuze voor de rol en ik heb nu al zin om meer van haar te zien. Toch waren er meerdere momenten in de film waarbij het schrijversteam even de weg kwijt was en compleet uitgespeelde one-liners door het script wringt. Het zijn typische clichés die je tig keer hebt gehoord in films. Soms gebeurde het zoveel dat het lastig was om niet je ogen te laten rollen.

Leuk als ze er zijn, vergeten als ze gaan

De film wordt ook bijgestaan door een breed scala aan personages. De grote schurk van de struikrovers, Krem, was helaas weer een typische bad guy die overdreven ruig en apart probeert te zijn. Het doet erg denken aan de Ravagers uit Guardians of the Galaxy en daardoor is hij niet zo memorabel. Tijdens de film begon ik me af te vragen wanneer de échte vijand kwam, die er dus al was.

Tussendoor wringt Supergirl nog even Lobo in de film, een DC-personage gespeeld door Jason Momoa. Het leuke aan Lobo is dat het een personage is dat Momoa al jaren wilde spelen en in de dm’s van Gunn schoot toen hij het hoofd van DC Studios werd. Zijn enthousiasme voor de rol spat van de scherm af en je kunt zien dat hij gemaakt is voor het personage. Maar tegelijkertijd voegde hij ook weinig toe aan de film. Het is duidelijk dat dit vooral een goed moment was om Lobo in het DCU te slingeren, en dat is oké.

Conclusie

Supergirl is een prima film die direct de wereld in de ruimte van het DCU introduceert. Met Milly Alcock als Supergirl heeft het universum er weer een winnaar bij en dat is geweldig. De film zit vol met hart en humor, maar schroomt zich ook niet van oprecht emotionele momenten tussen Kara en Ruthye. Toch ontsnapt de gedachte mij niet dat deze film zijn eigen saus mist. Ja het is anders dan Superman, maar niet compleet zijn eigen ding. DC Studios blijft gelukkig nog wel op een streak. Zij het niet door een gebrek aan écht indrukwekkende schurken, scheef landende humor en matige one-liners. Die streak is nu niet verbroken, want Supergirl is goed, maar niet zonder vallen en opstaan.

Onderwerpen

• DC
• DCU
• want2read