Review: 28 Years Later The Bone Temple: is een frisse adem in een uitgeput genre

28 Years Later: The Bone Temple  is de vierde film in de 28-franchise. Het is nog geen zes maanden geleden dat de voorganger verscheen, wat niet gek is aangezien de films direct achter elkaar gefilmd zijn.

The Bone Temple volgt een film op die gemixte gevoelens achterliet bij kijkers. Maar wie weet lukt het dit vervolg, gefilmd door een andere regisseur, fans van de originals beter te overtuigen in de wederopstand van de franchise.

Het verhaal in het kort:

The Bone Temple volgt drie personages, wie we allemaal hebben gezien in de eerste film. Spike (Alfie Williams) wordt aan het einde van deel 1 ‘gered’ door Jimmy Crystal (Jack O’Connell) en zijn bende nadat hij achtervolgd werd door een groep zombies. Spike en zijn ouders leefden jarenlang op een afgezonderd eiland. Wanneer zijn moeder ziek wordt, moet de familie noodgedwongen naar het vasteland vertrekken om medicatie te vinden. 

The Bone Temple speelt zich af kort na het einde van zijn voorganger. Spike is tegen zijn wil onderdeel geworden van de groep van Jimmy Crystal, die zichzelf Sir Lord Jimmy Crystal noemt. Crystal leidt een sekte van satanisten (de Jimmy’s) die geloven dat de wereld is zoals hun profeet het wil. De jongeren gehoorzamen Crystal blind en zien Spike als een waardevolle toevoeging, al heeft hij zelf weinig keuze. O’Connell, bekend van Sinners, weet de sekteleider op overtuigende wijze te spelen. Alles wat de dolleman doet, brengt je als kijker naar het puntje van je stoel. De acties voelen onvoorspelbaar, helemaal wanneer Crystal in contact komt met mensen buiten zijn groep. 

Een bijzonder experiment

Niet veel verderop is onze laatste protagonist te vinden, dokter Ian Kelson (Ralph Fiennes), wonende in zijn Bone Temple. Hij experimenteert met een zelfontwikkeld roesmiddel om het zombievirus te bestuderen. Zijn proefpersoon (proefzombie?) vertoont steeds meer tekenen van bewustzijn en krijgt zelfs herinneringen aan zijn leven vóór de infectie. Kelson is een heel bijzonder personage. Fiennes speelt de sterren van de hemel en laat zien dat een moderne zombiefilm fris kan voelen. Je leeft mee met zowel mens als zombie. Bovendien is de band die Kelson en zijn ‘patiënt’ hebben een plezier om naar te kijken.

Als Crystal en zijn volgelingen Kelson voor het eerst tegenkomen, vraagt Crystal hem zich voor te doen als Satan. Dit doet hij om het geloof van zijn steeds meer twijfelende sekte te versterken. Tijdens een theatrale performance, onder het genot van Iron Maiden’s The Number of the Beast, weet Kelson hen te overtuigen, terwijl hij tegelijk probeert Spike te bevrijden van de groep Satanisten. Muziek speelt sowieso een grote factor in de manier van storytelling in deze film, met groot succes. Of dit lukt, en wat er met Samson de zombie gebeurt, ontdek je zelf in de bioscoop.

Het hoge tempo van The Bone Temple

The Bone Temple weet een verhaal op ontzettend spannende en energieke wijze te vertellen. Het verhaal houdt een consistent tempo en je zit te wachten tot de relatie tussen Kelson en iedereen waarmee hij te maken heeft stuk loopt. Waar deel 1 bij elkaar geraapt en chaotisch voelde, weet het vervolg je aandachtsspan gedurende de hele film te behouden.

Het verhaal is duidelijk, en de personages voelen desondanks de bijzondere outfits compleet thuis in het universum. Combineer dit met het feit dat het ‘traject’ dat Kelson en Samson ondergaan best een genot is om naar te kijken en niet cliché voelt, en je hebt een zombie thriller film die zowaar fris oogt in een genre die compleet uitgeput leek te zijn. 

Onderwerpen

• bioscoop
• film
• Review