Control Resonant review: Remedy gooit bijna alles om en levert een audiovisueel spektakel af

Toen ik in 2020 voor het eerst Control: Ultimate Edition speelde, was ik stomverbaasd. Zelden heb ik zo intens genoten van een game als deze. Het schietwerk was lekker, maar wat er echt uit sprong, is de wereld, of eerder het gebouw, waarin de game zich afspeelde. Het zat vol met bijzondere en eigenaardige details die nergens mee te vergelijken waren.

Daarom sprong ik ook uit mijn stoel toen het Finse Remedy het directe vervolg, Control Resonant, aankondigde. Daar kwamen wel direct twijfels bij, want Resonant is in een zekere zin een compleet andere game die vooral veel Control-DNA heeft. Laat dat je echter niet voor de gek houden, want dit is een van mijn favoriete games ooit geworden.

Control Resonant verruilt The Oldest House voor een compleet vervormd Manhattan

Het in 2019 verschenen Control volgde hoe Jesse Faden in The Oldest House op zoek ging naar haar broer. The Oldest House is het hoofdkwartier van de FBC, dat zich bezighoudt met buitenaardse, bovennatuurlijke gebeurtenissen, die vooral binnen het gebouw plaatsvinden. Het claustrofobische, rare gevoel dat het gebouw je gaf, was uniek, maar verleden tijd in Control Resonant. De vijandelijke Hiss is uit het gebouw ontsnapt en heeft heel Manhattan compleet veranderd.

In plaats van de vier muren waarin je je constant bevond in deel één, speel je nu de broer van Jesse, Dylan, in een behoorlijk open buitenwereld. Dylan doet zijn best om de Hiss tegen te gaan en tegelijkertijd zijn zus te vinden. Waar je in het begin nog in normale straten rondloopt die doen denken aan de The Division-franchise, kom je later in de game in stukjes van de stad die rechtstreeks uit Inception komen. Gebouwen rekken uit, buigen 90 graden om, of staan zelfs boven je aan de lucht.

Elk gebied heeft zijn eigen vibe, waardoor Remedy helemaal los kan gaan in de visuele presentatie van die gebieden. Daarin weet het de Control-DNA niet te verliezen. Straten zijn nog altijd gevuld met zwevende, levenloze mensen, terwijl je oren gevuld worden met raar achtergrondgepraat. Maar tegelijkertijd weet het ook een nieuwe, creatieve weg in te slaan door vervormingen in de straten en iets wat in de game The Patterning wordt genoemd. Woorden schieten tekort om het effect uit te leggen, maar denk aan een psychedelische trip met visuals uit Doctor Strange.

Control Resonant verruilt schieten voor razendsnelle melee-combat

Waar je in de eerste game nog met een pistooltje in de weer moest, gooit Remedy in Control Resonant het over een compleet andere boeg. In plaats daarvan is het nu veel meer hack & slash met amper schietwerk. Dylan heeft een wapen genaamd de Abberant, dat allerlei verschillende vormen aan kan nemen. Of het nu twee messen, een hamer of een lange sikkel is, het kan allemaal. Naarmate de game vordert, speel je meer vormen van je wapens vrij, alsmede nieuwe vaardigheden met unieke effecten.

Ondanks de vele combinaties die mogelijk zijn, legt Control Resonant je alles haarfijn en geleidelijk uit, waardoor je nooit echt training nodig hebt om een mechaniek te begrijpen. Het kwartje valt dus relatief snel, maar als het valt, is het ook genieten geblazen. De combat in Resonant is bizar vloeiend, terwijl het ook gewichtig aanvoelt. Er is niks mooiers dan allerlei aanvallen combineren met speciale vaardigheden om zo vijanden aan één stuk door neer te maaien.

Toegegeven, dat gebeurt ook enorm veel in de game. Voor sommigen kan het repetitief aanvoelen, vooral als je weinig ‘speelt’ met je loadout. Vijanden zijn er in verschillende smaken, maar op de helft van de game heb je de meeste soorten wel gezien. Het valt dan ook tegen dat de mini-bazen, die op eigen tempo en volgorde gedaan kunnen worden, voor mij persoonlijk heel makkelijk waren. Mogelijk omdat ik met een moeilijke baas begon en later in de game pas besloot een blijkbaar ‘eerdere’ baas aan te pakken. Dat ontneemt niet dat elke baas een visueel spektakel is dat de moeilijkheidsgraad zonder twijfel overschaduwt.

Zwaartekracht maakt Manhattan tot het beste speelveld van Control Resonant

Om de grotere speelwereld leuker te maken om te doorlopen, heeft Dylan een zalige kit om zich voort te bewegen. Je hebt de dubbele jump, een dash die je twee keer in de lucht kunr gebruiken en een zweef-optie. Deze kun je op elke gewenste combinatie uitvoeren. Houd je de dash ingedrukt? Dan begin je een soort supersnelle sprint, die zich weer vertaalt naar een snellere zweefactie om grote gaten te overbruggen. Dit werkt ook nog eens heerlijk met het combatsysteem, waarin Dylan veel langer in de lucht kan blijven hangen door aanvallen te doen. Voor je het weet, doe je volledige combo’s in de lucht zonder ook maar een moment de grond te raken.

Maar het echte werk begint pas zodra je met zwaartekracht kunt spelen. Zoals gezegd zijn er delen van de game waarin de wereld een Inception-achtige draai krijgt. Straten lopen 90 graden omhoog, gebouwen kruipen over je heen alsof de wereld gespiegeld is. Dylan speelt vanzelf een vaardigheid vrij om de zwaartekracht met 90 of 180 graden om te keren. Zo loop je ineens op een ‘muur’ of een ‘plafond’. Dat werkt in het begin heel natuurlijk, maar in latere gebieden is het zo’n breinf*ck dat je jezelf meerdere keren moet heroriënteren. Het leveldesign van Control Resonant is met afstand een van de meest creatieve, slimme ontwerpen die ik ooit heb gezien.

Voor zo’n open wereld ontkomt zelfs Remedy niet aan de ietwat standaard openwereldactiviteiten. Ook hier vind je eens in de zoveel tijd een kistje met wat spullen voor upgrades. Ook hier moet je een satelliet aanzetten om de kaart te ontgrendelen. De dosering is echter in orde, dus het gaat voor de meeste mensen niet storen. Ze zeggen altijd gameplay boven graphics, en dat zal altijd waar zijn. Maar de pure kunst en creativiteit die in deze game zit, maakt alles helemaal goed.

Remedy weigert je bij puzzels voortdurend bij de hand te nemen

In een tijd waarin veel games steeds meer je handje vasthouden, vertrouwt Remedy de speler enorm en het is bijna schandalig dat het verfrissend voelt. Er is praktisch geen moment dat Dylan een puzzel voorkauwt. De meeste puzzels zijn vanzelfsprekend, maar er zijn er een paar waar ik mee geworsteld heb. Toch blijft de game geduldig op je wachten en zodra je het antwoord vindt, krijg je een eureka-moment dat je zelden nog in games ervaart.

Het vertrouwen dat Remedy heeft in de speler zouden we moeten terugbetalen in vertrouwen naar Remedy. De ontwikkelaar durft buiten de lijntjes van game-design te kleuren door gewaagde en creatieve keuzes te maken. Zelfs als je de zalige combat niet helemaal interessant vindt, is Control Resonant eigenlijk verplichte kost voor de gamer. Er bestaat geen game die zo creatief is, zo uniek in de audiovisuele presentatie en zo weet te innoveren in het huidige videogamelandschap. Zij het niet dat GTA 6 nog verschijnt, dan keken we nu naar de beste game van het jaar.

Geschreven door Ruan Moleman

Ruan Moleman (1997) studeerde International Creative Business, maar zijn liefde voor tech begon al bij zijn eerste Gameboy. Met de komst van de eerste smartphones groeide die interesse alleen maar verder. Ook Marvel heeft hij sinds Iron Man niet meer losgelaten. Ruan kan dan ook uren doorpraten over games, smartphones, superhelden en alles rondom geekcultuur.