Dit zijn de engste horrorfilms die ooit zijn gemaakt

Van duiveluitdrijvingen tot losgeslagen seriemoordenaars: dit zijn de aller engste horrorfilms die je maar kunt kijken.

Wist je dat de allereerste horrorfilm uit 1896 komt? Le Manoir du Diable, gemaakt door de Franse illusionist Georges Méliès, was een korte, komische film met spoken, skeletten en de Duivel zelf, bedoeld om te verbazen met speciale effecten. Het was de start van de traditie van de horrorfilms, waarna een paar decennia later klassiekers al Nosferatu en Frankenstein volgde.

Sindsdien zijn horrorfilms veel veranderd. Ze zijn in ieder geval een heel stuk enger geworden, hoe subjectief dat ook mag zijn. Deze onderstaande films mogen zich in ieder geval de aller engste horrorfilms ooit gemaakt noemen.

Dit zijn de engste horrorfilms ooit

Wat maakt horrorfilms eng? Schrikeffecten? De muziek? Het bovennatuurlijke? Het liefst natuurlijk een combinatie van die dingen. En zelfs dan zorgen de beste horrorfilms er nog voor dat je verrast wordt. Deze onderstaande horrorfilms mogen zich door onder andere het kritische filmplatform Rotten Tomatoes de aller engste horrorfilms ooit noemen.

The Exorcist

Deze film is een absolute klassieker en is ruim 50 jaar na zijn verschijnen nog steeds een van de engste films ooit gemaakt. De scenes waren voor veel kijkers in de jaren ’70 simpelweg té heftig. En ook nog vandaag de dag is het een akelige film om te kijken. The Exorcist heeft de toon gezet voor films over duiveluitdrijvingen. Sindsdien hebben veel films hetzelfde proberen te doen als The Exorcist, maar weinig kunnen het zó goed als het origineel.

De film is bovendien een van de beste verdienende horrorfilms aller tijden. En voor wie het verhaal nog niet kent: we volgen een jonge priester in zijn poging een klein meisje te bevrijden van een duivel. Een simpel plot, maar meesterlijk uitgewerkt.

Hereditary

Debuteren als regisseur met een horrorfilm vergt lef, want mocht de film floppen dan zal je niet snel nog een horror maken. Voor Ari Aster was Hereditary in ieder geval een enkeltje naar de top. Films over hoe het bovennatuurlijke impact heeft op het gezinsleven bestaan al langer, maar weinig weten dat op zo’n manier te tonen als Aster in Hereditary.

De spanning in de film wordt zo traag opgebouwd dat je pas merkt hoe diep je in de penarie zit als er al geen weg meer terug is. Het horrorelement wordt als vergrootglas gebruikt van een traumatische gezinssituatie. Een ijskoude, verontrustende film waar je nog lang over na zult denken.

Sinister

Ongemakkelijk, wrang en soms ronduit bruut. Sinister is een van die horrorfilms die ogenschijnlijk braaf begint, maar al snel en pad inslaat van pure chaos en geweld. Deze film moet het vooral hebben van de bloederige, smerige beelden die je te zien krijgt. En terwijl je aan het gruwelen bent, bouwt Sinister meesterlijk de spanning op.

In deze film vindt een schrijver een reeks verontrustende videobanden in zijn nieuwe huis. Hij komt erachter dat in het huis waar hij sinds kort met zijn gezin woont verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. Voor hij het doorheeft lijkt het kwaad ook hem in zijn greep te hebben.

The Shining

Klassieker. Meesterwerk. Magnum opus. Het zijn een paar termen die doorgaans gebruikt worden om deze horrorfilm der horrorfilms te beschrijven. Deze fenomenale film van grootheid Stanley Kubrick heeft zich diep genesteld in onze popcultuur en zal daar waarschijnlijk nog heel lang blijven. Bovendien is The Shining een van de eerste boeken van horrorgrootmeester Stephen King die werd verfilmd.

The Shining is natuurlijk het verhaal over het akelige Overlook Hotel, waar de familie Torrance de winter doorbrengt. Dat isolement, gecombineerd met de bovennatuurlijke aard van het hotel, zorgt ervoor dat de boel uitmondt in chaos. Dit is een film die je minstens één keer in je leven gezien moet hebben, of je nou van horrorfilms houdt of niet.

The Texas Chainsaw Massacre

De jaren ’70 en ’80 worden door veel horrorfans de gouden eeuw van de horrorfilms genoemd. We hoeven enkel maar The Texas Chain Saw Massacre te noemen om dat statement te beamen. Er zijn maar weinig horrorfilms die de kwaliteit van een ware nachtmerrie bezitten. Het gezicht van de film, of eigenlijk masker, is dat van Leatherface. Hij wordt ook wel gezien als de oervader van alle gemaskerde maniakken die nog zouden volgen: Jason Voorhees en Micheal Myers zijn er niets bij.

In deze film strandden vijf hippies met hun busje vlakbij een boerderij. Bij het vreemde gezin dat daar woont onderdak zoeken blijkt een van de domste fouten ooit. Dit filmcliché van stranden bij een gestoorde, maniakale familie hebben we dus te danken aan deze horrorfilm.

Salò / The 120 Days of Sodom

Horrorfilms bestaan niet zonder controverse en wat Salò ook wel the 120 Days of Sodom genoemd betreft, spant deze film de kroon. Het is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van de 18e eeuwse Franse schrijver De Sade. En als je denkt: die achternaam lijkt behoorlijk op het woord ‘sadist’, dan heb je dat goed gezien. Dit verhaal bevat de oorsprong van dat woord en deze verfilming windt er geen doekjes om.

De film wordt ten onrechte gezien als pornografisch door de sterke hang naar perversie, maar het is juist de onmenselijkheid handeling van de personages in het verhaal die dit pure horror maken. In het verhaal worden 16 jonge vrouwen onderworpen aan gruwelijke vernederingen. De film is bijna nergens te zien, wat de cultstatus ervan alleen maar versterkt. Dit is niet zomaar horror, maar puur schokmateriaal.

Insidious

Een gezin dat wordt opgeschud door een paranormale gebeurtenis. Dat klinkt niet echt meer origineel. Toch is de aanpak van Insidious bepalend geweest voor de toekomst van horrorfilms. Door schrikeffecten te plaatsen op momenten waar je het absoluut niet verwacht, krijgt de film een onvoorspelbare spanning die je van begin tot eind in zijn greep houdt. De film is bovendien het startpunt van de Insidous-reeks: een filmserie die een aantal andere ijzersterke horrorfilms bevat. Toch is geen enkele zo goed als het origineel.

De film begint vrij traditioneel: wanneer een jongen verstrikt raakt in bovennatuurlijke zaken probeert het gezin orde in de chaos te scheppen. Wat begint als je typische horrorfilm met vrij standaard spookverschijningen, mondt uit tot een bizarre trip door duistere dimensies. Insidious staat bovendien bekend om zijn bizarre, onverwachte einde.

The Blair Witch Project

Deze film heeft zijn eigen subgenre binnen de wereld van de horrorfilms gestart: de ‘found footage’-films. In deze horrorfilms wordt jou als kijker doorgaans wijs gemaakt dat je ‘gevonden beeldmateriaal’ bekijkt. Dat betekent veelal: slechte beeldkwaliteit, weinig montage en alles vanuit het oogpunt van degene die de camera vast heeft. The Blair Witch Project is een pionier binnen dit subgenre en laat zien hoe doodeng een horrorfilm kan zijn waar enkel gebruik wordt gemaakt van een slechte camera.

De film volgt de gebeurtenissen rondom drie jonge filmstudenten. Ze trekken samen de bossen van Maryland in om een documentaire over de legende van de Blair Witch te maken. Al snel blijkt dat ze niet te maken hebben met een legende, maar met echte, onbeschrijflijke gruwelen.

Deze horror was inspiratie voor een moordenaar en is gratis te zien

Onderwerpen

• films
• horror
• horrorfilm