Review Clayface: DC kiest voor gruwelijke bodyhorror en dat levert een van zijn beste verrassingen op

Dat klinkt misschien als een vreemde keuze voor een superheldenuniversum, maar juist daardoor werkt Clayface zo goed. De film van regisseur James Watkins voelt nauwelijks als een traditionele superheldenfilm. Het is eerder een duistere tragedie over alledaagse thema’s als ambitie, uiterlijk en de wanhopige wens om weer jezelf te kunnen zijn.

Matt Hagen verliest in Clayface meer dan alleen zijn gezicht

In Clayface volgen we Matt Hagen, gespeeld door Tom Rhys Harries. Hagen is een ambitieuze acteur uit Gotham die op het punt staat door te breken. Hij heeft succes, aanzien en zelfs een Oscar-nominatie op zak. Zijn leven lijkt alleen maar beter te kunnen worden.

Totdat hij op een feestje de verkeerde vrouw tegen het lijf loopt. Ze blijkt de vriendin te zijn van Markos Szabo, een lokale misdaadbaas uit Gotham.

Na een gewelddadige confrontatie met de crimineel wordt Hagens gezicht op gruwelijke wijze verminkt. Zijn carrière stort volledig in en de man die ooit alles leek te hebben, blijft met niets achter. Geen studio wil nog met hem werken, zijn team laat hem vallen en ook zijn eigen spiegelbeeld wordt een vijand.

Zijn leven lijkt voorbij, totdat hij in contact komt met wetenschapper Caitlyn Corr, gespeeld door Naomi Ackie. Zij heeft een experimentele behandeling ontwikkeld waarbij kleine robotjes beschadigd weefsel moeten herstellen.

In eerste instantie lijkt de operatie een groot succes. Matts gezicht wordt volledig hersteld, maar uiteraard zitten daar wat haken en ogen aan. Op momenten van stress lijken de robotjes het in eerste instantie op te geven. Wanneer Matt zichzelf een veel te hoge extra dosis toedient, begint zijn hele lichaam van vorm te veranderen.

Een oplossing voor zijn grootste probleem verandert daardoor langzaam in een nieuwe nachtmerrie. Uiteindelijk krijgt hij zijn gedaanteverandering enigszins onder controle en besluit hij de nieuwe kracht te gebruiken om wraak te nemen op de mensen die hem in deze problemen hebben gebracht.

Waarom Tom Rhys Harries de grootste verrassing van Clayface is

Het grootste pluspunt van Clayface is Tom Rhys Harries, een acteur die ik voor deze film nog niet kende. Hij speelt niet alleen een man die langzaam in een monster verandert, maar vooral iemand die wanhopig probeert vast te houden aan zijn oude leven.

Dat maakt Matt Hagen interessanter dan je standaard stripboekschurk. Hij wil niet per se de wereld veroveren. Hij wil zijn leven terug. Hij wil opnieuw gezien worden als acteur, als mens en als iemand die ertoe doet. En juist dat breekt hem uiteindelijk.

Harries weet die frustratie overtuigend over te brengen. Vooral in de scènes waarin Matt van zelfverzekerde Hollywoodster verandert in een beschadigde en onvoorspelbare man, laat hij zien dat hij veel meer kan dan alleen een grotesk monster spelen.

De fysieke transformatie is daarbij indrukwekkend. De make-up en effecten zien er op de meeste momenten sterk uit, maar het is vooral de manier waarop Harries beweegt, praat en steeds anders klinkt die de metamorfose overtuigend maakt. Je ziet niet simpelweg een acteur met een hoop CGI over zijn gezicht. Je ziet iemand die langzaam de controle over zijn eigen lichaam kwijtraakt.

Gotham laat in Clayface de donkerste kant van DC zien

Ook de wereld waarin Clayface zich afspeelt, voelt opvallend goed. Gotham is hier geen kleurrijk decor vol bekende superhelden, maar een grauwe en harde stad waarin mensen elkaar laten vallen zodra iemand niet meer nuttig is.

Dat past perfect bij het verhaal. Matt wordt geprijsd zolang hij geld, status en een mooi gezicht heeft. Zodra dat allemaal wegvalt, lijkt niemand meer iets met hem te maken te willen hebben.

De film is daardoor niet alleen een horrorverhaal, maar ook een behoorlijk cynische blik op Hollywood. Uiterlijk en talent zijn belangrijk zolang ze geld opleveren. Zodra iemand beschadigd raakt, wordt hij zonder pardon vervangen.

Die combinatie van bodyhorror en kritiek op de filmindustrie werkt verrassend goed. Clayface gaat uiteindelijk net zoveel over beroemdheid en vergankelijkheid als over een man die in klei verandert.

Waarom Clayface in de tweede helft aan kracht verliest

Toch is Clayface geen perfecte film. De eerste helft is het sterkst. Daarin wordt rustig opgebouwd hoe Matt Hagen alles kwijtraakt en hoe ver hij bereid is te gaan om zijn oude leven terug te krijgen.

Later wordt de film wat onrustiger. De verschillende verhaallijnen rond Caitlyn, de politie en de misdaadwereld zorgen soms voor afleiding van het interessantste onderdeel: Matt zelf. Ook voelt niet iedere wending even logisch aan.

Daarnaast lijkt de film af en toe niet helemaal te kunnen kiezen tussen psychologische horror, bloederige bodyhorror en een groter DC-verhaal. De meeste scènes werken afzonderlijk goed, maar samen voelt het geheel soms iets minder strak dan het begin.

Gelukkig blijft de film moedig genoeg om ongemakkelijk te worden. Sommige transformaties zijn ronduit vies en zullen vooral mensen met een zwakke maag nog wel even bijblijven. Clayface probeert je niet alleen te laten schrikken, maar wil je ook laten voelen hoe afschuwelijk het moet zijn om jezelf stukje bij beetje kwijt te raken.

Eindoordeel Clayface: gruwelijke horror met een menselijke kern

Clayface is niet de zoveelste superheldenfilm die vooral probeert groter en luider te zijn. Het is een compacte, grimmige en regelmatig behoorlijk smerige horrorfilm met een sterke hoofdrolspeler.

De film heeft niet overal dezelfde focus en het verhaal verliest richting het einde soms wat kracht. Toch blijft er genoeg overeind. Tom Rhys Harries geeft Matt Hagen een menselijke kern, de effecten zijn overtuigend en Gotham voelt hier eindelijk weer als een plek waar het écht mis kan gaan.

Geen perfecte film dus, maar wel een opvallend eigenzinnige toevoeging aan het DC-universum. Als DC deze donkere en experimentele koers durft vast te houden, ziet de toekomst er een stuk interessanter uit. Laten we hopen dat Batman snel zijn opwachting maakt in deze wereld.

Geschreven door Job Schokker

Job Schokker (2001) studeerde Creative Business en specialiseerde zich verder in het maken van video’s. Later ontdekte hij dat hij ook een vlotte pen en een passie voor tech heeft. Daardoor kan hij als geen ander vertellen over de nieuwste films in de bioscoop en op Netflix, maar ook simpel uitleggen wat de beste robotstofzuiger is.

Onderwerpen

• DCU
• horror
• superhelden