Ik hou niet van horror, maar Obsession laat me weken later nog steeds niet los

Uit het niets zag ik het hele internet losgaan over een nieuwe horrorfilm Obsession. Tegen alle verrassingen in blijkt het een debuutfilm te zijn van 26-jarige regisseur Curry Barker. Je kent Barker misschien van geinige YouTube-sketches. Hoe kan een comedische YouTuber een intens grijpende horrorfilm maken die allemaal records breekt?

Hoe een YouTuber onverwacht de horrorhit van het jaar maakte

Curry Barker publiceerde met zijn creatief partner Cooper Tomlinson in 2024 de korte horrorfilm Milk & Serial. Met een budget van slechts 800 dollar werd het meteen enorm veel bekeken en opgepakt door grote studio’s. Een jaar later debuteerde Barker met Obsession op het Toronto International Film Festival. Elke grote studio wilde de rechten een uiteindelijk was het Focus Features die de film in handen kreeg. Sinds een paar weken is de film dan eindelijk in de bioscopen te zien en het succes lijkt nog niet klaar te zijn.

Met een piepklein budget van 650.000 dollar staat de teller van Obsession nu op 150 miljoen aan opbrengsten. Deze 150-voudige winst is ongekend in de industrie. Het eerste weekend begon nog bescheiden met een opbrengst van 17,2 miljoen dollar. De mond-tot-mondreclame werd dusdanig sterk dat het tweede weekend een stijging zag van 39 procent naar 24 miljoen dollar. En zelfs in het derde weekend bleef de film stijgen. Een traject dat analisten in het huidige bioscooplandschap als onmogelijk zagen.

Obsession haalt inmiddels meer op dan The Mandalorian & Grogu, een Star Wars-film. Ter herhaling: een Star Wars-film. Curry Barker is duidelijk een kundige regisseur en werkt inmiddels al aan zijn volgende film Anything But Ghosts, met hemzelf, Cooper Tomlison, Aaron Paul en Bryce Dallas Howard in de hoofdrollen. Maar succes vertelt slechts een deel van het verhaal. Waarom is iedereen, inclusief mijzelf, zo geobsedeerd met Obsession?

Waarom Obsession je ongemakkelijk maakt zonder goedkope jumpscares

Obsession vertelt eigenlijk een super simpel verhaal. De jonge Bear is smoorverliefd op Nikki, maar lijkt nogal in de friendzone te zitten. Na veel wikken en wegen besluit hij uiteindelijk voor de grap een wens te doen met een One Wish Willow, een product dat zogenaamd wensen laat uitkomen. Zijn wens? Dat Nikki smoor en smoorverliefd is op Bear, meer dan iedereen in de wereld. Klinkt misschien onschuldig, maar al snel wordt duidelijk waarom de tagline van de film luidt: be careful what you wish for.

Direct nadat de wens uitkomt, krijgen we een Nikki te zien die inderdaad behoorlijk gek is op Bear. Maar is het wel echt? Is zij het wel of is het de wens? Het laat je gauw nadenken in hoeverre je wel zou willen dat iemand een grenzeloze obsessie met je heeft. Obsession draait in die zin toch wel weer om een bezeten persoon, maar op een heel andere manier dan de gemiddelde horrorfilm.

Het draait niet om de opbouw naar de welbekende jumpscare, waarin plots iets in het beeld verschijnt om je even te laten schrikken. Nee, Obsession wil je compleet ongemakkelijk en onrustig laten voelen vanaf het moment dat de wens gemaakt is tot de eindcredits beginnen te rollen. De obsessie van Nikki bereikt ronduit gestoorde hoogtes waarin je zelfs als kijker geen uitweg voor weet te bedenken. Zelfs als Bear even weg van haar is en “rust” heeft, begin je jezelf constant af te vragen: wat gaat ze nu doen? Je kunt het nooit gokken.

Waarom Obsession anders is dan de gemiddelde horrorfilm

De film van Barker doelt dus veel meer op ongemak en geen gevoel van veiligheid hebben. De meeste scènes krijgen ongemakkelijk veel adem doordat er niet constant geknipt wordt. In plaats van wisselen tussen twee personages in een dialoog, blijft de camera vaak langer hangen op de persoon die luistert in plaats van praat. Zo krijg je een intensere kijk op de reactie van diegene. Het is dan ook opvallend dat Barker Obsession zelf ook ge-edit heeft. Als YouTuber heeft hij daar eenmaal ervaring mee en je merkt aan de film dat hij een ongelooflijk goed ritme heeft om adem te geven aan shots.

In een interview werd aan Barker gevraagd wat hij het grootste voordeel vindt aan zijn ervaring op YouTube en daarin gaf hij een interessant antwoord. “Op YouTube krijg je altijd directe feedback van je kijkers. Honderden reacties die binnen een uur op je video staan”, zegt Barker. “Wat ik daarvan leerde is dat de kijker veel slimmer is dan de meeste makers denken. Ze zullen details spotten die je in je film verstopt, en ze zullen zelfs dingen spotten die jij zelf niet eens hebt bedacht. Ik denk dat de meeste horrorfilms van nu niet uitgaan van de intelligentie van de kijker.”

En dat voel je in de film. Obsession ontwijkt alle standaard tropes van het horrorgenre. Je denkt daardoor vaak nog dat je de film voor bent, terwijl je het constant mis blijkt te hebben. Het zet je aan het denken, het geeft je een sprakeloze wandeling uit de bioscoopzaal terwijl je beduusd in je gedachten zit. Laat het horrorgenre je niet afschrikken. Obsession is slimmer, ongemakkelijker en veel interessanter dan de meeste films die momenteel in de bioscoop draaien. Het is de beste film die ik ooit heb gezien die ik nooit meer wil kijken.

Onderwerpen

• bioscoop
• horror